Churros con chocolate

Dikke pakken sneeuw, de brommer van Bloem is een soort sneeuwschuiver en mijn Landrover de bezemwagen, ik kom de eerste versnelling niet uit. Zo glibberen we over de bergpas. Twee tractors die manmoedig bezig zijn de sneeuw te ruimen, snauwen mijn dappere dochter doe: ‘Wat doe je hier in godsnaam?’

Om bij Bloem’s schoolbus te komen moet ze met de brommer een dorpje verderop, de bergen over. Na ons laatste sneeuwavontuur daarboven, breng ik haar liever en laat ze de brommer thuis.

Sneeuw in grote brokken

Ook al is de sneeuw nu grotendeels van de weg, het is nog steeds ijskoud in de ochtend. Het begint er al mee dat wij zo’n gezin zijn dat geen fatsoenlijke krabber heeft voor de autoruiten. We klooien wat met een scherp spiegeltje en een cd-hoesje, zodat ik minimaal zicht heb. Het helpt niet dat de blower of hoeheethet lang niet altijd warm wordt. Soms is de autostoel bevroren.
Bijna niemand neemt in de winter dit weggetje over de bergen, Bloem en ik komen amper tegenliggers tegen. Hoe hoger, hoe meer sneeuw langs de weg, in grote brokken. Het vriest ook in de auto en ik moet af en toe stoppen om de ruit opnieuw ijsvrij te maken.

Bibberend en handenwrijvend

Tegen de tijd dat we in Illora zijn, is het licht en het ijs op mijn raam is eindelijk gesmolten (maar op de motorkap nog niet). Het dorpje wordt net wakker, overal snellen bibberende, handenwrijvende olijfboeren over straat, niemand heeft centrale verwarming. Dickens meets Lorca.
En dan ruik ik het. Churros con chocolate van een klein tentje langs de weg. Het is het feestontbijt van de Spanjaarden, vaak gaan ze er op zondag speciaal voor de stad in met de hele familie. Churros zijn gefrituurde deegstaafjes die je doopt in chocolademelk die zo dik is dat de churros er rechtop in kunnen blijven staan. Een enorme caloriebom en ik ben er helemaal niet dol op. Maar nu. Die warme gefrituurde oliebollengeur in de vrieskou, samen met het zoete van de chocola. Ik hoef het niet eens echt te eten, ik neem de geur mee terug in de auto. Over de bergen, waar de zon nu prachtig oranje opkomt voor mij alleen.

Categorieën: verhalen van de berg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*