Eurydice

Ik ben hier eerder geweest, maar nog niet eerder zo lang. Meestal ren ik snel weg zonder om te kijken, net als Orpheus uit de Onderwereld. Dat kan nu niet, deze keer is mijn last te zwaar. Het is kil hier, en ook eenzaam.

Het Kerkhof der Vergeten Boeken, noemt de Spaanse schrijver Carlos Ruiz Zafón het. Daar liggen alle boeken die vergeten zijn, niet worden gelezen. Je ontkomt er niet aan als schrijver, soms moet je eerlijk toegeven dat een verhaal of een boek niet levensvatbaar is. Ik zei het al, ik ben er eerder geweest.

Fail harder

Ik weet nog steeds niet precies wat er deze keer mis ging. Volgens mijn uitgever heb ik me verslikt in het onderwerp: te groot, te persoonlijk.
Dat weiger ik te geloven. Honderd jaar eenzaamheid is toch ook gelukt? Hoe persoonlijker, hoe beter, lijkt me. En ik denk ook graag groot.
Feit is dat ik ruim twee jaar onafgebroken dag in dag uit aan dit boek werkte en zeker drie keer opnieuw ben begonnen. Ik ben ervoor op reis geweest, heb er vrienden, familie en meelezers tot waanzin mee gedreven. You try, you fail; you try again, you fail harder – dat was een beetje mijn motto geworden. Ook niet onbelangrijk: ik heb er een beurs voor gekregen.
Maar ik, die nooit opgeeft, nooit te beroerd om hard te werken of om keiharde kritiek te incasseren,  ik sluit dit manuscript nu voorgoed.

Mijn uitgever gelooft in reïncarnatie, die zegt: ‘Je zult niet de eerst schrijver zijn die een  project in de kast stopt om er later, vaak in een andere vorm, weer mee verder te gaan.’ En ook: ‘Probeer het te zien als een stap in een misschien wel levenslang proces.’
Daar kan ik me op dit moment niets bij voorstellen. Vandaag begraaf ik mijn boek en niets of niemand kan me troosten.

Categorieën: verhalen van de berg

Reacties (4)

  • Lieve Anna,
    Ik heb gisteren EXACT hetzelfde meegemaakt.
    En… Ik leef nog. (maar voel me wel kaa met pee)

  • Jacques Vriens vertelde me ooit (de eerste keer dat ik hem ontmoette eigenlijk) dat hij een boek had geschreven over een meisje met kanker dat in zijn klas had gezeten en dood ging. Hij liet het boek aan zijn zoon lezen. Die was verbaasd. Nog nooit had hij zo’n slecht boek gelezen, vertelde hij zijn vader. Jacques vertelde me dat hij het boek daarna had weggegooid en opnieuw was begonnen. Het onderwerp lag te dicht op zijn ziel. Er moest een eerste versie komen om er mee af te rekenen. De tweede versie werd Achtstegroepers huilen niet.

  • Soms is het dapperder om te stoppen dan om door te gaan!

    Ada

  • Wat ontzettend BALEN!!! Al die energie…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*