House for sale

Mijn man loopt met zijn camera door het huis. Door zijn ogen en met zijn talenten ziet alles er ineens heel anders uit. De kamer waar we altijd binnenkomen en verder niet veel anders doen (Chaia speelt er wel eens gitaar), dat is eigenlijk een salon. Onze keuken is reusachtig ineens, de master bedroom lijkt een hotel. ‘Ik kijk altijd met nieuwe ogen.’

Een mooier huis krijg ik misschien wel nooit. Met (even tellen) vijf badkamers, spannende verdwaalhoekjes, open haarden alom en overal olijfbalken. En dan heb ik het nog niet eens over de patio die alle cliché’s van een patio waarmaakt, het zwembad, het weidse uitzicht – erg belangrijk in de bergen. En ik ken werkelijk geen andere wc ter wereld met ingebouwde flamencomuziek. Degene die dit koopt (allemaal voor een Spaans prijsje) koopt tastbaar geluk. Nee, we gaan het niet aanhouden als vakantiehuisje. Te groot, te veel.

Nu kan ik twee kanten opgaan. Ik kan er nog meer een verkooppraatje van maken en eindigen met de site van de makelaar. Maar daar heb ik eigenlijk niet zo’n zin in. “It is so hard to leave—until you leave. And then it is the easiest goddamned thing in the world.” Dat is een citaat van mijn held John Green. Hoe zeker ik ook ben van het volgende avontuur waar we onze handtekening onder hebben gezet, het duurt nog acht maanden voordat we echt vertrekken. Dat is best lang om tegen een (virtueel) te koop-bord aan te kijken…

Nog meer foto’s:
https://www.flickr.com/photos/12966304@N00/sets/72157648146989667/

Categorieën: verhalen van de berg

Reacties (4)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*