Money and a room of her own

A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction. Dat mailt mijn schrijfpetemoei Mieke mij en zij citeert op haar beurt natuurlijk Virginia Woolf. Niks barre omstandigheden en gekwetste ziel – money and a room of her own! Zoals dat gaat met petemoeis (-moeien?) komen de woorden precies op het goede moment.

Veranda

Met dat geld zit het wel goed. Ik heb tenminste net een optelsom gemaakt voor de boekhouder en, hoera, weer meer boeken verkocht dan vorig jaar. Kan ik straks in Nederland weer wat nieuwe jurkjes kopen en met mijn snobdochter Chaia ‘ leuk even samen naar Bijenkorf, he mama?’
En die kamer… Ik durf zo mee te doen aan een wedstrijd van mooiste schrijverskamers. Het is er licht, overal lange planken vol kinderboeken, openslaande deuren naar de veranda waar nog steeds een warm zomerzonnetje schijnt, en in de hoek het oude bureautje van mijn grootje met daarop mijn witte MacBook.
Punt is alleen dat die kamer een beetje té fijn is. Er staan de zachtste banken, er is het fijnste licht, de tv staat er, de wifi-ontvanger, en al die boeken dus. Dat weten mijn dochters natuurlijk ook. De drie maanden dat ze vakantie hadden leefden ze dus zo’n beetje buiten – en in mijn schrijfkamer. Daar zaten ze dan met hun ipods en hun computers, hun schriftjes en boeken lief en stil te zijn – maar wel in mijn kamer.

Kat

Vandaag zijn eindelijk de laatste twee ook naar school en is mijn kamer weer van mij. Mijn grote verhaal zeurt allang niet meer in mijn hoofd, het krijst inmiddels om geschreven te worden. En dat begint vandaag.
Ik loop onwennig rond als een kat in de sneeuw. Hallo kamer. Wat ben je toch sereen. En stil. Ik kan de boeken horen zuchten, de muren ademen. Nu kan ik eindelijk weer hardop denken, veel te hard op de toetsen rammen zonder dat iemand daar een opmerking over maakt en uren dom voor me uit staren.
Ik doe de deuren dicht, negeer de barbie-school die verlaten over de hele grond ligt uitgespreid, zelfs de poezenkots daartussenin (welke vrouw doet mij dat na?) , neem nog een kop goede koffie – en ga achter dat bureautje zitten.

Categorieën: verhalen van de berg

Reacties (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*