No more school

We woonden hier nog maar net toen ik een documentaire zag over de school waar Bloem naar toe zou zijn gegaan als we in Nederland waren gebleven. Ik zag een prachtig, licht gebouw en hoorde verhalen over schoolreisjes naar Londen en New York van kinderen die er ook al zo prachtig uitzagen allemaal. ‘Succes’, ademde de school, ‘rijkdom, toekomst.’
Ik schrok.

Jij bent zo ontzettend dom

De middelbare school in Montefrio is een saai, degelijk gebouw. De kinderen blijven in hun klas terwijl de leraren heen weer lopen. Dat kan makkelijk, want hier is geen muzieklokaal, natuurkundelokaal, kunstlokaal enzovoort. De lessen zijn… ik denk dat ‘degelijk’ ook hier een goed woord is en de schoolboeken zijn lange opsommingen van definities die je uit je hoofd moet leren.
Schoolreisjes? Amper, misschien een keer naar het Alhambra in Granada. Schoolkampen? Geen. En de kinderen lopen de helft van de tijd in trainingspakken omdat ze geen kleedruimtes hebben voor gym. Sommige juffen zijn leuk (met premies overgehaald uit Granada) maar er is bijvoorbeeld ook een taaljuf die griezelig racistisch is en rustig tegen een kind zegt: ‘Jij bent zo ontzettend dom, ik geef je vanaf nu ongezien alleen nog maar enen.’ En dat er dan geen enkele ouder in protest komt want de juf is altijd de baas.
Wat doe ik mijn dochter aan? Ik, die als kind altijd op de meest elitaire scholen heb gezeten en die zelf notabene beeldschone schoolboeken heb gemaakt –voor anderen. Die gedachte ging, zeker in het begin, heus wel eens door me heen.

We woonden hier nog maar net toen ik een documentaire zag over de school waar Bloem naar toe zou zijn gegaan als we in Nederland waren gebleven. Ik zag een prachtig, licht gebouw en hoorde verhalen over schoolreisjes naar Londen en New York van kinderen die er ook al zo prachtig uitzagen allemaal. ‘Succes’, ademde de school, ‘rijkdom, toekomst.’
Ik schrok.

Drie maanden vakantie

Maar ach, denk ik vandaag, het is maar school. Mijn dochter leert worteltrekken en de geschiedenis van het Romeinse Rijk. Belangrijker: ze leert zich teweer te stellen tegen enge mensen en ze maakt vrienden – ongehinderd door codes over of die wel of niet hip zijn. En het allerbelangrijkste voordeel van de school in Montefrio vergeet ik nog bijna: drie maanden zomervakantie. Vandaag is de laatste schooldag en half september begint ze pas weer. Kom daar maar eens om in Amsterdam!

Categorieën: verhalen van de berg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*